انواع مختلفی از دماسنج ها وجود دارد که هر کدام دارای عمر مفید و شرایط نگهداری متفاوتی هستند. دماسنج های متداول شامل دماسنج های مایع-، الکترونیکی و مادون قرمز است.
ابتدا، دماسنج‌های پر از مایع-معمولاً از یک لوله شیشه‌ای پر از مایع (مانند جیوه یا الکل) تشکیل شده‌اند. در حالی که این دماسنج ها نسبتا بادوام هستند، شیشه شکننده است و تبخیر یا نشت مایع می تواند بر دقت و طول عمر آنها تأثیر بگذارد.
دماسنج های جیوه ای به دلیل سمی بودن به تدریج با دماسنج های پر از الکل-در استفاده مدرن جایگزین می شوند. ماندگاری دماسنج‌های الکلی-در درجه اول به مهر و موم لوله شیشه‌ای و شرایط نگهداری بستگی دارد.
دوم، دماسنج های الکترونیکی از یک سنسور الکترونیکی برای اندازه گیری دما و نمایش نتیجه بر روی نمایشگر دیجیتال استفاده می کنند. این دماسنج ها معمولا بین 5 تا 10 سال ماندگاری دارند، اما قدیمی شدن سنسور و عمر باتری می تواند بر دقت و طول عمر آنها تأثیر بگذارد. دماسنج های الکترونیکی نیاز به تعویض منظم باتری دارند و باید در محیط های گرم یا مرطوب از آنها اجتناب شود.
در نهایت، دماسنج های مادون قرمز با اندازه گیری تابش مادون قرمز ساطع شده از سطوح، دما را تعیین می کنند و به طور گسترده در کاربردهای صنعتی و پزشکی استفاده می شوند. دماسنج‌های مادون قرمز معمولاً ماندگاری طولانی دارند، اما برای اطمینان از دقت اندازه‌گیری، نیاز به کالیبراسیون و نگهداری منظم دارند.
